داستان

ساعت 5 صبح روز چهارم ماه مبارک رمضان، 21 سال پیش پسری به دنیا آمد وقتی که متولد شد همه تعجب کرده بودند چون خیلی جالب بود پسری با وزن 5 کیلو و 500 گرم متولد شده بود اسمش را علیرضا گذاشتند تا وقتی که هنوز مدرسه نرفته بودم چیزی از مشکل و سختی نمی فهمیدم یا شاید هم متوجه می شدم ولی الان یادم نیست ولی کم کم متوجه مشکلاتی شدم پدر و مادرم با هم دعوا داشتند مثل تمام زن و شوهرهای دیگه تو آن زمان نمی فهمیدم که یعنی چه فقط  فکرای کودکانه می گفت که اونها هم مثل تو که بازی می کنی و بعضی موقع ها با بچه های دیگه تو دبستان یا مهدکودک دعوا می کنی اونها هم همینطور هستند پدرم دختری به نام فاطمه را دوست داشته  که با اون نتوانسته بود ازدواج کنه و یک جوانی به نام محمد  مادرم را به تمام معنا دوست داشت که نتوانست به اون برسه با اینکه تقریبا بیش از35 سال از آن زمان می گذرد ولی آن جوان دیروزی که الان سنی از اون گذشته و پدر بزرگ شده و نوه دارد هنوز که هنوزه عاشقانه مادرم را می پرسته البته عشق های آن زمان با حالا خیلی فرق داشت پدرم 18 ساله و مادرم 9 ساله بود که به عقد همدیگر در اومدند فاطمه معشوقه ی پدرم به عقد اجباری حامد در اومد که از اون 15 سال بزرگتر بود حامد وقتی که فاطمه را دیده بود به خانواده اش گفته بود که یا اون را به من می دهید یا شبانه اون را می دزدم این کار از اون بر میومد هرچی مادر فاطمه التماس می کرد که اون بچه است و 10 سال سن دارد و شما جای برادر بزرگش هستید و اختلاف سنی زیادی دارید ولی حامد حرفش یک کلام بود،به عقد همدیگر در اومدند و حامد تا وقت مرگش حتی یکبار هم اسم اون را سبک صدا نزد و از جون و دل دوستش داشت در سن 11 سالگی که فاطمه بچه دار شد اصلا نمی دونست باید چی کار کنه خودش تعریف می کرد که با اون مثل عروسک بازی می کرد  و پسرش را فکر می کرد عروسکی است که حامد برای اون خریده است 20سال بعد اون را با همین پسرش توی پارک گرفته بودند به عنوان دوست دختر و پسر هرچی فاطمه می گفت که من مادرش هستم اونها باور نمی کردند چون فاطمه هم خیلی جوان بود هم خوشگل تا اینکه زنگ زدند و ثابت شد که مادر و پسر هستند مردم فکر می کردند که حامد پدر فاطمه است فاطمه دو تا پسر و دو تا دختر داشت و زندگی خیلی آرام و خوبی داشتند که متاسفانه دختر 19 ساله اش سرطان گرفت و به دیار حق رفت چند سال بعد هم شوهرش سرطان گرفت و فوت کرد این دو داغ کمر فاطمه را شکست و اون را خیلی پیرش کرد و از یک دختر جوان و خوشگل یک زن مسن ساخت.محمد خاطر خواه مادرم  وقتی که دید مادرم ازدواج کرده با یک نفر دیگه عروسی کرد و زندگی خوبی داشت و الان هم داره ولی باز هم مادرم را عاشقانه دوست داره بله اون دو نفر تقریبا زندگی خوبی داشتند ولی پدر و مادرم نه. پدرم زیاد به فکر خانواده نبود نه که اصلا نبود ولی آنطور که باید باشه نبود و آدم خوش گذرانی بود ولی مادرم تمام عمرش را فدای اون و بچه هایش کرد و هیچگاه اون ها را تنها نذاشت اوضاع مالی ما خوب بود ولی به خاطر تصمیم های غلط پدرم و نیز سر و سامان دادن به زندگی سایر اعضا کم کم  سخت تر می شد پدرم فورا یک کار را بدون مشورت کردن و فکر کردن انجام می داد و بعد که از اون کار ضرر می دید می گفت: ای کاش این کار را نکرده بودم ولی از این ضررها هیچگاه درس نگرفت و به کاراش ادامه می داد حتی بعضی اوقات مادرم مجبور می شد که ضررهای اون را بده مادرم کار می کرد اعضای خانواده من انتخاب های درستی برای زندگی نکردند مشکلات مالی و دعواهای مادر و پدرم کم بود تازه اون ها هم اضافه می شدند پدرم می توانست یکی از پولدارترین و سرشناسترین افراد بشه ولی خودش نمی خواست همیشه خودم، مادرم یا دیگران باهاش صحبت می کردیم و خیلی دوستانه به اون پیشنهاد می دادیم ولی اون یا حوصله نداشت یا اینکه می گفت دردسر داره و من حوصله این کارا را ندارم علیرضا خودت وقتی بزرگ شدی هر کاری دوست داشتی انجام بده اینقدر راه برای بهتر شدن اوضاع مالی به اون دادیم ولی کجا بود گوش شنوا همیشه هرچی می خواستم با سختی به اون می رسیدم یا با اینکه خیلی دوست داشتم که اون را به دست بیارم ولی قیدش را می زدم تا بتونم به چیزهای با ارزش تری برسم.15 سالم که بود با پول های تو جیبی و پس انداز هایی که کرده بودم یک کار بسیار کوچیکی واسه خودم دست و پا کردم که تابستان را بیکار نمانم شاید کار کم در آمدی بود ولی به قول یکی از اقوام خیلی فکر جالبی بود که پسری از این سن سعی کنه کسب درآمد کنه حدود دو سال کارگری کردم تا تونستم پول خرید یک کامپیوتر را برای خودم محیا کنم البته یک مقدارش را هم کمک گرفتم و همیشه به کم قانع بودم خرج زیاد نمی کردم با دوستام تفریحی که خرج زیاد داشته باشه نمی رفتم چون دوستام هرچی پول داشتند با بیرون رفتن و تفریح کردن خرج می کردند ولی من برای چیزهای با ارزش تری پس انداز می کردم دقیقا تو زمان حساس زندگی من که همون کنکور و دانشگاه بود همه ی مشکلات دو برابر شد چه مالی چه روحی و عاطفی  به خاطر اینکه خانواده ام به سختی نیفتند خیلی مراعات آن ها را کردم کلاس کنکور نرفتم حتی دفترچه دانشگاه آزاد را خریداری کردم ولی پست نکردم چون گفتم: حالا بهترین رشته هم که قبول شم چه فایده وقتی که پولش را ندارم هر بار آمدم درس بخونم یک مشکل پیش میومد و حواسم پرت می شد و تمرکز فکری نداشتم خانواده ام اصلا من را درک نمی کردند وقتی که از جلسه ی کنکور برگشتم همه پرسیدند: چطور بود خوب بود؟ کنکور را خراب کردم و گفتم به هیچ وجه قبول نمی شم مادرم دلداریم می داد و می گفت: مگه همه سال اول قبول می شند ناراحت نباش سال دیگه حتما قبول می شی ولی کلی به خاطر همه چیز ناراحت بودم فقط علت های ناکامی جلوی چشمم میومد و عذابم می داد چون من کسی بودم که درسم خیلی خوب بود همه من را یک مهندس فرض می کردند ولی به خاطر مشکلات روحی دو سال آخر درسم خیلی افت کرد حتی یک درس پیش دانشگاهی را تجدید شدم دقیقا یک هفته بعد از کنکور بهترین کسم و مشوق اصلیم که مادر بزرگم بود از دست دادم اولش باور نمی شد مثل اینکه یک خواب بود ولی بعدا فهمیدم که چه کسی را از دست داده ام مادر بزرگم همیشه می گفت: علیرضا خیلی دلم به حالت می سوزه می دونم که داری چه جوری زندگی می کنی به خصوص با اخلاق پدر و مادرت وقتی که دلم می گرفت مادربزرگم بهترین سنگ صبورم بود همین که او را می دیدم اینقدر آرامش پیدا می کردم که یادم می رفت که چی ها کشیدم جواب کنکور آمد و من یک رشته ای و دانشگاهی قبول شدم که به هیچ وجه دوست نداشتم برم ولی به هر صورت و به خاطر مجبوری رفتم و ثبت نام کردم چون مطمئن بودم که آرامش فکری به هیچ وجه ندارم که بخوام یک سال دیگه درس بخونم وسال دیگه هم امکان دارد که همین رشته را هم نتونم قبول بشم و مجبورم سربازی برم (برای اینکه سربازی را معاف بشم باید حداقل دو سال دیگه درس می خوندم) واگرهم بشود که درس خوند می تونم دانشگاه آزاد قبول شوم که بودجه اون را ندارم پس چه بهتر که همین را ادامه بدهم و برای سال بعد نیز دفترچه دولتی بگیرم و کنکور شانسی شرکت کنم از همون روز ثبت نام که وارد دانشگاه شدم به هیچ وجه خوشم نیومد ولی به هر شکل ثبت نام کردم حداقلش این بود که یک مقدار از خانواده و مسائل دور بودم و فکرم راحت بود همین طور که پیش رفت کم کم از رشته ام خوشم اومد و با سختی ها می ساختم و دوست داشتم که ادامه بدهم رشته ی بدی نیست ولی جا و مکانش و محیطش به هیچ وجه خوب نیست اگر از دانشجویان این دانشگاه آمار بگیرید بیش از 95 درصد از اونها راضی نیستند همشون درد مجبوری اونجا می یاند و مشکلات اونجا را تحمل می کنند ترم اول را با هر سختی که بود تمام کردم تصمیم گرفتم که تو این فرصت کم باقیمانده فقط به کنکور فکر کنم تا شاید از اون دانشگاه و اون محیط یکجوری رها بشم با ذوق و شوق درس می خوندم ولی افسوس که مشکلات نگذاشت هر روز یک مشکل تازه تا اینکه یک اتفاقی افتاد که توی خواب هم فکرش را نمی تونستم بکنم بله اتفاقی که به جرات می تونم قسم بخورم که اگر هر کدام از شما جای من بودید خود کشی می کردید حتی از تعریف کردن اون شرم دارم گناهی اتفاق افتاد که جبران این گناه خیلی ساده نبود فقط اگر از خدا نمی ترسیدم و به خدا اعتقاد نداشتم خود کشی می کردم چون خود کشی بهتر تا این ننگ بود مشکلات و بد بختی ها یک طرف این گناه یک طرف دیگر نمی دونستم باید چی کار کنم خود کشی کنم،داد بزنم،گریه کنم،شکایت کنم یا ....

فقط گریه می کردم و به خدا می گفتم: خدایا چرا ؟ چرا باید اینطور بشه ؟ خدایا من دارم خواب می بینم اگه خوابه من را بیدار کن. چطور دیگه می تونم سرم را جلوی کسانی که این موضوع را فهمیدند بلند کنم؟ چرا باید آبروی چند ساله ما به این راحتی بره؟من در این موضوع هیچ کاره بودم و نقش و حضوری نداشتم  فقط یک حدس هایی پیش خودم می زدم که انگار داره یک اتفاقاتی می یوفته ولی مطمئن نبودم لعنت به من که اینقدر خوش خیال بودم و مثل چشمام بهش اعتماد داشتم چون بزرگترین گناه تهمت زدن است ولی نمی دونستم که این تهمت نیست بلکه حقیقت است از یک طرف باز طاقت نیاوردم و یکی دو بار این موضوع را بطورغیر مستقیم مطرح کردم ولی کجا بود گوش شنوا و کسی برای حرف من ارزشی قائل نشد الان عذاب وجدان دارم و احساس گناه می کنم چرا که من می تونسم جلوی این گناه را زود تر بگیرم ولی لعنت به من که فکر می کردم تهمت است حتی خیلی هم سعی کردم که اگر حقیقت داره جلویش را بگیرم ولی نشد خدایا خودت خوب شاهدی که اگر من ذره ای در دلم مطمئن بود جلوی این کار را می گرفتم به هر صورت جلوی تکرار اون گناه گرفته شد ولی مشکلات و آثارات اون دست بردار نبود بعد از ایام عید دوباره سعی کردم که برای کنکور درس بخونم ولی نمی شد چون همه انگار دست به دست هم داده بودند تا من را عذاب بدهند حتی تو این زمان عاشق هم شدم و آخرش به کجا کشید شکست. پدرم اصلا موقعیت من را درک نکرد و به یک مسافرت با مادرم رفت اون هم کی دقیقا موقعی که حساس ترین موقع برای کنکور بود یک ماه به خاطر مسافرت اونها نتونستم درس بخونم صبح تا شب توی خونه کار می کردم تا وقتی که از مسافرت برمی گردند خونه مرتب باشه پس از امدن آنها و  تمام شدن مهمانی هاشون شروع به درس خوندم کردم خیلی از درسا عقب بودم نمی دونستم کدام کتاب را بخونم درسای دانشگاه را حذف اجباری کردم. کنکور خیلی راحت تر نسبت به سال قبل بود ولی برای من که مفیدش دو ماه هم درس نخوندم فایده نداشت بیشتر از پارسال نارحت بودم و اعصابم بهم ریخته بود تو همین اوضاع حرفای پدرم شروع شد که باید رو پای خودت باستی درسته راست هم می گفت چون من دیگه بزرگ شده بودم ولی باور کنید که کاری که متناسب و نیمه وقت باشه و بتونم هم کار کنم هم درس بخونم پیدا نکردم با اینکه من همیشه مراعات حال اون را می کردم و همیشه به کم قانع بودم و هیچگاه یادم نمی یاد که چیزه زیادی از اون خواسته باشم و خرج آنچنانی نداشتم و می تونست راحت خرجم را بده از اون مهمتر من تک پسرش بودم و فرزندی دیگر توی خونه نداشت بله اون کسی که باید جر و بحث و دعوا می کرد من بودم نه پدرم به خاطر همه چی،به خاطر دعواهای اون و مادرم،به خاطر کارایی که ندونسته می کرد،به خاطر اخلاقش به خاطر اون گناه خدایا نمی خوام همه چیز را فاش کنم درستش هم نیست که فاش کنم ولی تو دلم بد جوری داره سنگینی می کنه درسته که بعدش توبه حقیقی کنار خانه خدا  کرد و قسم خورد و سعی کرد که جبران اشتباهش را بکنه و واقعا گول کسی را خورده بود که صد تا شیطان را درس می داد ولی می خواست یک لحظه فکر خانواده اش و آبروی پسرش را بکنه حالا که فکر اینجا را نکرده بود و ما کمکش کردیم که از اون منجلاب بیرون بیاد دیگه حداقل اخلاقش را باید عوض می کرد و کمتر جر و بحث و دعوا می کرد مادرم هم اخلاقش بد نیست ولی خوب هم نیست. من هیچ چیزی نمی گفتم و همه چیز را تو خودم می ریختم و توی تنهایی گریه می کردم تو این موقعیت که دلم می خواست یکی من را درک کنه،یکی کمکم کنه که شکست عشقم را فراموش کنم،یکی بهم محبت کنه،یکی بگه که تو این وسط گناهی نداشتی تازه نمک رو زخمم می پاشیدند تا اینکه رشته ای و دانشگاهی قبول شدم که ترجیح دادم همون قبلی را با همه ی مشکلاتش ادامه بدم. وقتی دانشگاه می رفتم به هم می ریختم ولی به روی خودم نمی آوردم وقتی که با خوشحالی و لب خندون وارد خونه می شدم شب باید با گریه می خوابیدم وقتی که شب را با رفقا می گذراندم و با خوشحالی برای شروع فردای بهتر می خوابیدم صبح چشمام را باز نکرده باید رنج می کشیدم هر چند که از دوستی صمیمی نیز خاطره خوشی ندارم و نامردی دیدم دلم می خواست از خونه و از همه فرار کنم ولی کجا را داشتم که برم حتی به سرم زده بود حالا که یه چیزهایی به نامم سند خورده شکایت کنم و بگیرم و برم تنها واسه خودم یک زندگی خوب را شروع کنم و پشت سرم هم نگاه نکنم تا از دسته همه راحت بشم ولی وجدانم قبول نمی کرد

 خدایا خودت خوب شاهدی که من 1000 بار خواستم که از اول زندگی را شروع کنم و انگار که گذشته ای وجود نداشته است،انگار که سختی مالی نکشیدم،در حقم نامردی نشده،غرورم را کسی خرد نکرده، توی اون گناه من هیچ تقصیری نداشتم،شکست عشقی نخوردم،همراز نداشتم ،محبت واقعی ندیدم و............ .....ولی نشد دقیقا همون روزی که تصمیم می گرفتم از اول زندگی را شروع کنم و انگار که تازه متولد شده ام نشانه های گذشته جلوی چشم ظاهر می شدند و تمام خاطرات تلخ انگار دوباره تکرار می شد روزی که با ذوق و شوق می خواستم درسهای عقب افتاده ی دانشگاه را بخونم و گذشته را فراموش کنم همون کسی که در حق من نامردی کرده بود و خیلی عذابم داده بود جلویم سبز می شد شبی که با دوستام بیرون رفته بودم و از ته دل می خندیدم و شاد بودم تا مشکلات چند روز قبل را فراموش کنم وقتی که ساعت یک  شب با هزار شور و شوق و خوشحالی برای شروع صبح شنبه خوب خوابیدم ساعت هفت صبح شنبه باید با ناراحتی و اعصاب خوردی روانه کتابخانه شوم و نتونم درس بخونم و یا وقتی که خواستم با خوشحالی بیرون برم درست باید مقصر اصلی اون گناه جلوی چشمم در بیاد و عذابم بده،وقتی که برای تفریح بیرون می رفتم همون موقع باید دختری که از اون شکست عشقی خوردم از بغل من رد بشه یا نشانه هاش ظاهر شود و.....

خدایا قبول دارم که من آدم خوبی نبودم ولی فقط من یک انسانم مثل تمام انسان های دیگر طاقت این همه عذاب را ندارم درسته که هر چقدرآدمی سختی بکشه انسان بار می یاد واز ته دل به این موضوع افتخار می کنم که سردی و گرمی روزگار را چشیدم ولی چرا خنده واقعی و حقیقی روی لب من فقط چند ساعت یا چند دقیقه باید ادامه داشته باشه؟ منی که همیشه دوستانم را خندوندم وقتی که دوستم با نامزدش دعوا کرده بود و داشت گریه می کرد با اینکه دلم خون بود ولی کاری کردم که از ته دل خندید و اشک هاش را پاک کرد ،منی که همه دوستام می گن: خوش بحال تو چه غمی داری می خوری و می خوابی و راست راست راه می ری و فقط می گی و می خندی تک پسر هم هستی و نونت توی روغن است بله حق هم دارند چون همیشه جلوی اونها شاد بودم دلم نمی خواست که از مشکلات خانوادگیم بدونند و همیشه نیز به این جمله اعتقاد داشتم و دارم ((موهبت عظيمي است که بتوانيم به ديگران شادي ببخشيم عليرغم اين که خودمان در زندگي رنج ها و سختي هاي زيادي را تحمل مي کنيم در ميان گذاشتن مشکلات زندگي با ديگران شايد کمي از رنج ما بکاهد اما زماني که شادي ها تقسيم شوند اثري مضاعف را خواهد داشت))

خدایا سعی کردم که همیشه نگاه به کسانی و افرادی کنم که از من بیشتر مشکل داشتند ولی بعضی اوقات صبرم تمام شده بود و گله و شکایت کردم چون تنها مونس من و کسی که حرفام را تو تنهایی می شنید تو بودی خدایا دیگه دلم نمی خواد که صحنه های عذاب گذشته جلوی ذهنم بیاد ای خدای مهربان من نه گنج قارون نمی خوام نه مدرک مهندسی از دانشگاه معتبر فقط می خوام آرامش فکری و روحی داشته باشم خدایا من حسرت دارم حسرت پرواز نه پرواز به آسمون هفتم ، بلکه حسرت پرواز از ته یک چاه تاریک و وحشتناک به سطح زمین همین و بس.

دوست عزیزی که درد و دل های علیرضا را که از همه و از همه کس رنج کشیده را خوندی خواهش می کنم که به من بگو که خوشبختی چه رنگی است؟ صداقت کجاست؟ مردی کجاست؟ عاطفه و احساس کجاست؟محبت کجاست؟ چرا از اعتمادت سوء استفاده می کنند؟

غیرت کجاست؟ دوست واقعی کجاست؟ مروت و جوانمردی کجاست؟ چرا دوست صمیمی

از پشت سر بهت خنجر می زنه؟

فقط یک حرف به کسانی که توی مسائل عشقی شکست خوردند: باور کنید این شکست بعضی اوقات شاید کوچکترین شکست توی زندگی شما باشد درک می کنم که خیلی سخته چون خودم هم تجربه کردم خوب هم تجربه کردم ولی باور کنید شکست های بزرگتری وجود داره درک کنید و ببینید که شکست عشقی چقدر سخت است ولی برای من یک قطره در برابردریا بود

ببخشید که خیلی طولانی شد ولی خوشحالم که چهره حقیقی پسرهمیشه شاد و خندان آشکار شد

خداحافظ